අවසන් පණිවිඩය
වැස්ස මදක් දැඩිව වැටෙන සවසක්. බස් නැවතුම අසල තියෙන කුඩා තාප්පය මත නිමල් නිහඬව ඉඳගෙන හිටියා. ඔහුගේ ඇස් තදින්ම සවිකරලා තිබුණේ ෆෝන් එකේ screen එකට.
අවසන් වරට දක්නට ලැබුණේ: ප.ව. 2.17
“අපි හමුවෙමුද?” කියලා ඔහු යවපු පණිවිඩයට දැන් දවස් තුනක් ගිහින්. ඒත් තාමත් එක reply එකක්වත් නැහැ. සාමාන්යයෙන් ඇය ඒ තරම් කාලයක් නිහඬ වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසාම නිමල්ගේ හිත ඇතුළේ අමුතු බියක් දැනෙන්න පටන් ගත්තා.
“ඇය busy ඇති… නැත්නම් phone එක off වෙලා ඇති…” ඔහු තමන්ම හිත සැනසුවා. ඒත් ඒ හිත සැනසුම මිනිත්තු කිහිපයක් විතරයි තිබුණේ. වැස්ස තව තද වෙලා, පාර පුරා ජලය එකතු වෙලා. බස් එකක්වත් එන්නේ නැහැ. නමුත් නිමල් එතනින් යන්න හිතුවේ නැහැ. ඒ තැනම තමයි ඔහු ඇයව මුලින්ම හමුවුණේ. ඒ දවසත් මේ වගේම වැසි දවසක්.
ඇය හිනා වෙලා කියපු එක වචනයක් ඔහුට තාම මතකයි —
“වැස්ස දවසක හමුවීමක් නම් අමතක වෙන්නේ නැහැ…”
ඒ මතකය නිසාම ඔහු අදත් මෙතනට ආවේ. හිත ඇතුළේ පොඩි විශ්වාසයක් තිබුණා — “ඇය අද එයි…” එකවරම ෆෝන් එක කම්පනය වුණා. නිමල්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්තා. ඔහු හදිසියේම screen එක බැලුවා.
Unknown number.
ඔහු message එක open කළා.
“මේ අංකය භාවිතා කරපු කෙනා පිළිබඳව ඔබට දැනුම් දෙන්නයි. ඇය දවස් තුනකට කලින් සිදු වූ අනතුරකින් බරපතළ තුවාල ලබා ඉස්පිරිතාලයට ඇතුළත් කරා…”
නිමල්ගේ අත හිරි වැටුණා. හදවත එකවරම නතර වුණා වගේ හැඟුණා. ඔහු message එක තවදුරටත් කියවන්න බය වුණා. ඒත් ඔහු නවතිලා නැතුව ඉදිරියට කියවුවා.
“…ඇය අද උදෑසන මිය ගියා.”
ලෝකයම නිහඬ වුණා වගේ. වැස්ස වැටෙන සද්දෙවත් ඔහුට ඇහෙන්නේ නැතිව ගියා. ඔහුට හිතාගන්න බැරි වුණා — කවදාවත් reply එකක් එන්නෙ නැති message එකක් දිහායි තමා මෙච්චර වෙලා බලාගෙන හිටියේ කියලා. ඔහු ෆෝන් එක තදින් අල්ලගෙන හිටියා. ඇයගේ chat එක open කරලා, ඒ අවසන් message එක දිහා දිගටම බලාගෙන හිටියා.
“අපි හමුවෙමුද?”
ඒක දැන් අරුත් නැති වචන කිහිපයක් විතරක්. නිමල්ට මතක උනේ ඔවුන්ගේ අවසන් කතාබහ. ඇය කිව්ව වචන —
“කවදා හරි අපි දෙන්නා වෙන වෙනම යන්න වෙයි… ඒත් මට හිතෙනවා අපි හමුවෙන්න ඕන වෙලාවක අපි හමුවෙයි කියලා…”
අද ඔහු ඇයව හමුවෙන්න ආවා. ඒත් ඇය එන්නෙ නැහැ. වැස්ස ටිකෙන් ටික අඩු වෙලා ගියා. අහස පැහැදිලි වෙන්න පටන් ගත්තා. පාරේ ලාංකාර වතුර දියර ගලාගෙන යනවා. නිමල් හිටියේ හිමිදිරියේ වගේ. ඔහුට ඉදිරියට යන්නත්, ආපස්සට හැරෙන්නත් බැරි වුණා. කාලය නවතිලා වගේ.
අවසානයේ ඔහු හිමිහිට ෆෝන් එක lock කළා. ඒත් ඔහුගේ හිත තුළ ඇය දාලා ගිය හිස්තැන lock කරන්න ඔහුට බැරි වුණා. ඒ දවසේ සිට, නිමල් තවත් message එකක් යවන්නේ නැහැ.
ඒත් ඔහුගේ හිත තුළ, එක message එකක් තාමත් pending.
“අපි හමුවෙමුද?”
ජීවිතය කියන්නේ හරිම අස්ථිර දෙයක්. ආදරය කරන අයට ඒ ආදරය ප්රකාශ කරන්න හෙට වෙනකම් ඉන්න එපා. මොකද හෙට කියන දවස අපිට ලැබෙයිද කියලා කවුරුත් දන්නේ නැහැ. මේ කතාව ගැන ඔබේ අදහස කුමක්ද? ඔබත් මෙවැනි අත්දැකීමකට මුහුණ දී තිබේද? ඔබේ අදහස් පහතින් කමෙන්ට් කරන්න.
0 Comments